Λίγα λόγια για τους διακεκριμένους Γρανιτσιώτες

Η Γρανίτσα είναι η πατρίδα ανθρώπων που διακρίθηκαν για τη λογοτεχνική, καλλιτεχνική και επιστημονική τους έκφραση, κάποιοι απ’ αυτούς πανελλαδικά. Η Αδελφότητα, εκφράζοντας τους εν Αθήναις Γρανιτσιώτες, αφιερώνει εδώ από μία σελίδα στους διακεκριμένους αυτούς συγχωριανούς μας, για να τους τιμήσει. Ο σύλλογός μας και η μικρή κοινωνία τού χωριού μας γνωρίζουμε ότι η συλλογική σκέψη και δράση μπορεί να πολλαπλασιάσει τις ικανότητες μίας ομάδας ανθρώπων ή μίας μικρής κοινωνίας. Αναγνωρίζουμε όμως επιπλέον ότι οι μεμονωμένοι άνθρωποι που εκφράζουν ιδιαίτερα ταλέντα και ικανότητες, όταν τα εντάσσουν στην υπηρεσία τού κοινού καλού, μπορούν να ανάγουν τα κοινά σημεία αναφοράς σε ανώτερα επίπεδα και να δημιουργήσουν το καλό παράδειγμα έκφρασης και άμιλλας για τους συμπολίτες τους, καθώς και χρέος για να τους μιμηθούμε και να τους ξεπεράσουμε. Αυτούς τους συγχωριανούς μας τιμούμε εδώ, που πρόσφεραν στην ευρύτερη και στενή κοινωνία τους και ξεχώρισαν μεταξύ μας για τις ιδιαίτερες ικανότητές τους, τιμώντας έτσι τον τόπο και την κοινωνία που τους ανέθρεψε.

Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Written by Super User. Posted in Το χωριο μας - άνθρωποι - ΖαχΠαπαντ

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

Για την καταγωγή του Ζαχαρία Παπαντωνίου έχουν γραφεί πάρα πολλά, αφού όλοι σχεδόν ασχολήθηκαν με το θέμα αυτό. Αξιοπρόσεχτες πάντως είναι οι εκδοχές που διατυπώνονται από τον Απεράντιο Θωμά Τσέτσο στο βιβλίο του «ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ – ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ», και του Μιχάλη Σταφυλά στο βιβλίο του «ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ – ΤΑ ΘΕΙΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΕΜΠΝΕΥΣΕΩΝ ΤΟΥ». Ενώ με πρώτη ανάγνωση και οι δύο εκδοχές φαντάζουν εκ διαμέτρου αντίθετες, στην πραγματικότητα η μία περίπτωση είναι συνέχεια της άλλης.

Ο Θωμάς Τσέτσος αναφέρεται στην καταγωγή του Ζαχαρία Παπαντωνίου και με πολύ συγκεκριμένα στοιχεία καταδεικνύει ότι κατάγεται από το χωριό Ζαρέτσι (Κρυοπηγή) των Θεσσαλικών Αγράφων. Από το χωριό αυτό για λόγους προφανώς ασφαλείας της οικογένειάς του ο παπα-Αντώνης Μήτσιος, προπάππος του Ζαχαρία Παπαντωνίου, μετά από πολλές περιπέτειες, έφτασε στο Νέο Αργύρι, όπου και εγκαταστάθηκε. Ένα από τα παιδιά του παπα-Αντώνη, ο Χρήστος, εγκαταστάθηκε στη Γρανίτσα και απέκτησε δύο παιδιά, τον Γεώργιο που έγινε παπάς στο χωριό και το Λάμπρο που σπούδασε δάσκαλος και υπήρξε ο πατέρας του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Το επώνυμο Παπαντώνης και αργότερα Παπαντωνίου το πήραν από τον ιερέα παπα-Αντώνη Μήτσιο που ήρθε, όπως προαναφέραμε, πρώτος στο Νέο Αργύρι.

Ο Μιχάλης Σταφυλάς αρχίζει τη διήγησή του από τη στιγμή που ο Λάμπρος Παπαντωνίου, πατέρας του Ζαχαρία, έρχεται στο Καρπενήσι και στη συνέχεια διορίζεται δάσκαλος στη Γρανίτσα. Αρχίζει δηλαδή ο Μιχάλης Σταφυλάς από το σημείο που σταματά ο Θωμάς Τσέτσος. Οι δύο περιπτώσεις λοιπόν δεν συμπίπτουν χρονικά αλλά, όπως προαναφέραμε, η μία συμπληρώνει την άλλη.

Επειδή και οι δύο περιπτώσεις, όπως προανέφερα, είναι εξίσου τεκμηριωμένες με αδιάσειστα και επίσημα στοιχεία, θέλω να πιστεύω ότι αναφέρονται στο ίδιο πρόσωπο, η κάθε μία, όμως σε διαφορετική χρονική περίοδο. Πιστεύω δηλαδή, και αυτό είναι εντελώς προσωπική μου άποψη, ότι από τη μελέτη και την αντιπαραβολή των στοιχείων αυτών, συμπεραίνεται ότι ο Λάμπρος Παπαντωνίου, αφού σπούδασε και έλαβε το πτυχίο του δημοδιδασκάλου, διορίστηκε και αρκετά χρόνια δίδαξε σε σχολεία εκτός Ευρυτανίας. Μάλιστα στο χρονικό αυτό διάστημα παντρεύτηκε και απέκτησε και ένα παιδί, το μικρό Χαρίλαο. Κατά τη δική μου προσωπική εκτίμηση προφανώς διορίστηκε σε κάποιο ελληνικό σχολείο στη Ρωσία, από όπου το 1972 επέστρεψε στην Ελλάδα για να αποφύγει μεγάλη επιδημία που είχε ξεσπάσει τότε στην περιοχή. Βέβαια είχε προηγηθεί ο γάμος του με την κόρη του συμβολαιογράφου Καρπενησίου Ηλιόκαυτου και παντρεμένος πλέον αναχώρησε για την περιοχή της Ρωσίας. Όταν αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα, κατέφυγε στο Καρπενήσι, γιατί εκεί βρισκόταν οι συγγενείς της γυναίκας του Ελένης. Άλλωστε, από κανένα γραπτό κείμενο της εποχής εκείνης δεν επιβεβαιώνεται η διαδρομή του, ως δασκάλου, από τη λήψη του πτυχίου του μέχρι που έφτασε, όπως προαναφέραμε, στο Καρπενήσι. Το γεγονός ότι ήταν παντρεμένος με ένα μικρό παιδί σημαίνει ότι ήταν κάποιας ηλικίας και ότι για κάποια χρόνια, άγνωστο πόσα, υπηρέτησε ως δάσκαλος σε κάποια άλλη περιοχή. Βέβαια, το ότι προτίμησε τη Γρανίτσα από οποιοδήποτε άλλο μέρος της Ευρυτανίας, υποδηλώνει το ενδιαφέρον του να γυρίσει κοντά στους δικούς του και την πατρική του οικογένεια.

Στη Γρανίτσα λοιπόν, όπου είχε τοποθετηθεί ως δάσκαλος η γυναίκα του Ελένη, έμεινε σε ενδιαφέρουσα και όταν ήρθε ο καιρός να γεννήσει, πήγε στο Καρπενήσι, στους δικούς της για να είναι την ώρα του τοκετού κοντά στους γιατρούς. Το 1877 στις 2 Φεβρουαρίου γεννήθηκε ο Ζαχαρίας στο σπίτι των Γ. και β. Φαρμακίδη. Αυτό προκύπτει και από επιστολή του Γ. Φαρμακίδη αλλά και από ιδιόγραφη κάρτα του ίδιου του Ζαχαρία Παπαντωνίου που έστειλε στον Γ. Φαρμακίδη και στην οποία έλεγε σκωπτικά: «Χαιρετίσματα από τη μητέρα σου και τον αειθαλή πατέρα σου. Επήγα και είδα το σπίτι σου, όπου έκαμα το λάθος να γεννηθώ».

Μετά από λίγες μέρες, η μητέρα με το νεογέννητο επέστρεψαν στη Γρανίτσα, όπου η οικογένεια του Λάμπρου παρέμεινε για αρκετά χρόνια. Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου φέρεται εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων του Δήμου Απεραντίων με αύξοντα αριθμό 1460. Αργότερα, με αίτησή του προς το Υπουργείο Εσωτερικών με ημερομηνία 30-05-1938, ώριμος πια, ζήτησε την εγγραφή του στα μητρώα αρρένων Γρανίτσας. Πρέπει να σημειώσουμε επίσης ότι κατά την εποχή που ο Λάμπρος υπηρετούσε στη Γρανίτσα, ανακηρύχτηκε άγιος ο Νεομάρτυς Μιχαήλ και τότε γράφτηκε από τον ίδιο το γνωστό Απολυτίκιο του Αγίου «των Αγράφων τον γόνον και Ελλάδος αγλάισμα…..», καθώς και το δοξαστικό των Αίνων.

Η οικογένεια του Λάμπρου Παπαντωνίου είχε 4 παιδιά, τον Χαρίλαο, το Θανάση, τη Σοφία και το Ζαχαρία. Από τη Γρανίτσα έφυγε το 1890 και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όταν ο Ζαχαρίας ήταν 13 ετών. Τελείωσε το Γυμνάσιο και γράφτηκε στην ιατρική, την οποία δεν τελείωσε ποτέ γιατί τον είχε απορροφήσει η δημοσιογραφία. Από το 1893 συνεργάζεται με την Ακρόπολη του Βασίλη Γαβριηλίδη και παίζει ως ερασιτέχνης ηθοποιός στο θέατρο Αθήναιον. Δημοσιεύει το πρώτο του διήγημα ο ΨΩΜΑΣ. Το 1897 συγκλονίζεται από την Ελληνική ήττα και γράφει τα ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. Τρία χρόνια αργότερα γίνεται αρχισυντάκτης στο ΣΚΡΙΠ μέχρι το 1905. Παράλληλα ο αδελφός του ο Θανάσης παρουσιάζει έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Το 1906 δημοσιογραφεί στο ΧΡΟΝΟ και στο ΕΜΠΡΟΣ.

Το 1908 γίνεται ανταποκριτής της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ στο Παρίσι. Πολύ σύντομα όμως ο διευθυντής του σταματάει να τον πληρώνει και αρρωσταίνει, αλλά ευτυχώς τον συντηρεί ο Σωτήρης Σκύπης. Την εποχή αυτή στέλνει τα Παρισινά Γράμματα που αξιολογήθηκαν πολύ σημαντικά.

Από το Παρίσι γυρίζει το 1911 και μετά ένα χρόνο συνδέεται με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, μέσω του Στέφανου Γρανίτσα και διορίζεται νομάρχης. Το 1914, ως νομάρχης Μεσσηνίας, βραβεύεται σε κρατικό διαγωνισμό ποίησης. Το 1916, ως νομάρχης Λακωνίας, απαγορεύει το ανάθεμα των ιερωμένων κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου και παραπέμπεται σε δίκη.

Την επόμενη χρονιά (1917) πεθαίνει ο πατέρας του, αν και πολλοί είπαν ότι αυτοκτόνησε. Το 1918 κυκλοφόρησαν τα ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ και ο ίδιος διορίζεται διευθυντής στην Εθνική Πινακοθήκη. Την επόμενη χρονιά αυτοκτονεί ο αδελφός του ο Θανάσης και ο ίδιος συμμετέχει στη συγγραφή του βιβλίου ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ. Ακολουθεί η έκδοση της ποιητικής του συλλογής ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ αφιερωμένη στη μνήμη του αδελφού του. Στις εκλογές της ίδιας χρονιάς επικράτησαν οι αντιβενιζελικοί και στην Πλατεία Συντάγματος καίγονται τα ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ ως αντεθνικά και αντιθρησκευτικά.

Το 1923 κυκλοφόρησαν οι ΠΕΖΟΙ ΡΥΘΜΟΙ και του απονέμεται το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και τεχνών. Ακολουθεί η κυκλοφορία των ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ και το ανέβασμα στη σκηνή Κοτοπούλη, του θεατρικού του έργου Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΠΕΘΑΜΕΝΟΥ το οποίο σημειώνει παταγώδη αποτυχία. Επανέρχεται ο Βενιζέλος και ξαναγυρνούν τα ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ. Το 1934 πεθαίνει ο αδελφός του ο Χαρίλαος και μέχρι το 1938 που εκλέγεται ακαδημαϊκός εκδίδει τα έργα, ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΘΕΙΑ ΔΩΡΑ, Ο ΟΘΩΝ ΚΑΙ Η ΡΩΜΑΙΚΗ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ, ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΡΥΘΜΟΣ και ΘΗΣΙΑ. Κατά την εκλογή του ως Ακαδημαϊκού, εκφωνεί τον εναρκτήριο λόγο του για τον Θεοτοκόπουλο στη δημοτική. Για πρώτη φορά ακούγεται στην αίθουσα του Ιδρύματος η δημοτική γλώσσα.

Πρώτη Φλεβάρη 1940, πεθαίνει μέσα στο τραμ, ενώ πήγαινε στην Ακαδημία, σε ηλικία 63 ετών.

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου ήταν ένας ευαίσθητος, άμεσος και αληθινός στη σκέψη και στις πράξεις του άνθρωπος. Διακρινόταν για τις απόλυτα ρεαλιστικές ηθικές του αξίες και γι΄αυτό όλα τα γραπτά του είναι διαχρονικά και αγγίζουν τις ευαισθησίες όλων των κοινωνικών στρωμάτων. Η αγάπη του είναι ίδια προς τα φυτά, τα ζώα, τη φύση και προ παντός στα παιδιά. Μεγάλο ευτύχημα για τα παιδιά ήταν το αναγνωστικό του ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ. Ήταν το καλλίτερο και περιεκτικότερο στην ιστορία των νεοελληνικών αναγνωστικών και εξακολουθεί ακόμα να είναι. Πολλές από τις εικόνες και τις σκηνές που περιγράφονται στο βιβλίο αυτό έχουν να κάνουν με βιώματα που κουβαλούσε μαζί του από τη ζωή του στη Γρανίτσα. Σε πολλά από τα ποιήματά του και τα έργα του αναφέρεται στη Ρούμελη και το Καρπενήσι, υμνώντας τα ψηλά βουνά και τις φυσικές τους ομορφιές για τα οποία ποτέ δεν έκρυψε την κρυφή του λαχτάρα.

Αναφορά (και εξωτερικές παραπομπές, όπου υπάρχουν) στους άλλους αξιόλογους Ευρυτάνες

 Η Ευρυτανία υπήρξε η γενέτειρα κάποιων αξιόλογων επιστημόνων, πανεπιστημιακών, πολιτικών, δασκάλων, καλλιτεχνών, καθώς και ανθρώπων με έντονη κοινωνική προσφορά, όλων διακεκριμένων για τον πραγματισμό και τον ανθρωπισμό τους.

Από τους παλιότερους, να θυμίσουμε ενδεικτικά ότι ο υπουργός και πρωθυπουργός Γεώργιος Καφαντάρης, ο στρατηγός τού 1940 Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, ο υπουργός Βασίλειος Καραπιπέρης ήταν Ευρυτάνες. Επίσης, ας αναφέρουμε ενδεικτικά τον Παύλο Μπακογιάννη, τον Πάνο Βασιλείου, το Δημήτρη Πουρνάρα, το Χαρίδημο Τσούκα, τον Κλεομένη Κουτσούκη, τον Παναγιώτη Βλάχο, την Καλλιόπη Μπουρδάρα, τον Δημοσθένη Τσιαμάκη, το Μάρκο Γκιόλια και πολλούς άλλους, των οποίων η έγνοια για την κοινωνία και τον τόπο καταγωγής τους αποδείχθηκε και αποδεικνύεται με τη συνεχή προσφορά τους.

Διακεκριμένοι παν-Ευρυτανικοί σύλλογοι

Οι ισχυροί σύλλογοι παν-Ευρυτανικής εμβέλειας είναι η Εταιρεία Ευρυτάνων Επιστημόνων, η Πανευρυτανική Ένωση και η Ομοσπονδία Ευρυτανικών Συλλόγων. Η πρώτη αποτελεί αξιόπιστο όργανο σχεδιασμού, τοποθετήσεων και γνωμοδοτήσεων επί οικονομικών, αρχαιολογικών, κοινωνικών, πολιτιστικών θεμάτων που αφορούν την Ευρυτανία, ενώ διενεργεί εκδηλώσεις και βραβεύσεις. Η δεύτερη αποτελεί μία δυναμική ένωση, με ιδιαίτερη έγνοια και φροντίδα για τον τόπο, με ενδεικτικές δράσεις εκδόσεις βιβλίων και περιοδικών, υποτροφίες, βραβεύσεις, πολιτικές και κοινωνικές παρεμβάσεις και επιτυχίες, καθιέρωση εκδηλώσεων, ενίσχυση φυσικών και συλλογικών προσώπων, φροντίδα για τα μνημεία τού τόπου κ.ά. Η τρίτη αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ όλων των επιμέρους Ευρυτανικών συλλογικών σχηματισμών, καθώς και το διαχειριστή και διοργανωτή δια-συλλογικών δράσεων και εκδηλώσεων.

 Η ικανότητα μίας κοινωνίας να κρατά και να ενθαρρύνει αυτούς που τείνουν να διαπρέψουν

Οι άνθρωποι που διακρίνονται για τα ταλέντα και την έκφρασή τους σέβονται την παράδοση, την υπηρετούν αλλά και δημιουργούν παράδοση με τη σειρά τους. Ένα παράδειγμα είναι τα δημοτικά τραγούδια, που λέγονται έτσι επειδή δημιουργούνται από το ‘δήμο’, δηλ. από όλους τους ανθρώπους μίας συνεκτικής πολιτικής κοινωνίας που συμβάλλουν ο κάθε ένας  με τον τρόπο του και με τις ικανότητές του  στη μελοποίηση συναισθημάτων και γεγονότων. Η παράδοση αυτή παραμένει και αποτελεί ισχυρή βάση διαπαιδαγώγησης της κοινωνίας τους, η οποία κοινωνία έχει πάντα τιμητικές θέσεις για τους ανθρώπους αυτούς. Έτσι, δημιουργείται γόνιμο έδαφος για τους νεώτερους, οι οποίοι ενθαρρύνονται να αναπτύσσουν τα ταλέντα τους και να εκφράζονται στο ‘δήμο’ τους, δηλ. στην ιδιαίτερη κοινωνία τους, με το δικό τους προσωπικό τρόπο, εξασφαλίζοντας έτσι την συνέχεια της πνευματικής ταυτότητας ενός τόπου. Έτσι, διατηρείται και η συνέχεια τής δημοτικής παράδοσης, δηλ. της παράδοσης που συντηρείται από όλους τους πολίτες τού ‘δήμου’, συγκεράζοντας την ιδιαίτερη συνεισφορά τού καθ’ ενός στη διαμόρφωση κοινής πολιτιστικής ταυτότητας, σύμφωνα με τα ταλέντα και τις ευαισθησίες του.

 

 

Οι νέοι αξιόλογοι Γρανιτσιώτες

Όπως γράφεται παραπάνω και αποδεικνύεται συχνά, η Γρανίτσα αναδεικνύει συνεχώς νέους λογοτέχνες και καλλιτέχνες, καθώς και επιστήμονες. Η πνευματική παράδοση τού χωριού ευνοεί τους νέους να καλλιεργήσουν τα ταλέντα τους, γνωρίζοντας ότι οι συγχωριανοί και συμπατριώτες τους θα τους ενθαρρύνουν και θα τους τιμήσουν. Μία συζήτηση με κάποιον συμπατριώτη μας ή η επικοινωνία με την Αδελφότητα, καθώς και μία επίσκεψη στο χωριό αρκούν για να πείσει για του λόγου το αληθές.

(Η φωτογραφία απεικονίζει, ενδεικτικά, τον αυτοδίδακτο βιολιστή Γρηγόρη Βασιλείου Αλέστα, με το προσωνύμιο "μαγευτικός").

Εκδηλώσεις για τους διακεκριμένους Γρανιτσιώτες

Η Αδελφότητα αλλά και ο πολιτιστικός σύλλογος τής Γρανίτσας, υπό την αιγίδα τού Δήμου και σε συνεργασία με αδελφούς φορείς, τιμούμε συχνά τούς διακεκριμένους συμπατριώτες μας, διοργανώνοντας αντίστοιχες εκδηλώσεις. Παράδειγμα η εκδήλωση προς τιμήν τού Ζαχαρία Παπαντωνίου που έλαβε χώρα στο χωριό τον Αύγουστο 2010, έτος που ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του, και η αντίστοιχη εκδήλωση για το Στέφανο Γρανίτσα, που έλαβε χώρα στο χωριό τον Αύγουστο 2015, για τον ίδιο λόγο. Εκδηλώσεις για τους διακεκριμένους συμπατριώτες μας έχουν συζητηθεί και θα προγραμματισθούν από την Αδελφότητα και στο μέλλον.

Η πλατεία με τις προτομές των διακεκριμένων Γρανιτσιωτών

Η Γρανίτσα έχει αφιερώσει μία από τις πλατείες της σε τρία από τα διακεκριμένα τέκνα της: τους λογοτέχνες Ζαχαρία Παπαντωνίου και Στέφανο Γρανίτσα και το στρατηγό Ιωάννη Κωνσταντίνου, για τους οποίους έχουν στηθεί προτομές, ενώ το όνομα τής πλατείας τιμά τον ιερέα Σπυρίδωνα Μανωλίδη, πατέρα τού ομώνυμου ιατρού και πανεπιστημιακού καθηγητή, τού οποίου το οικόπεδο τής πλατείας υπήρξε πατρική κληρονομιά. Η θέση τής πλατείας και ο διακριτικός της φωτισμός την κάνει ιδιαίτερα αγαπητή στα παιδιά και τη νεολαία, κάθε καλοκαίρι, ενώ προτιμάται και για τις κάθε είδους εκδηλώσεις.

Στοιχεία επικοινωνίας

Η Αδελφότητα Γρανιτσιωτών στεγάζεται σε αίθουσα πολλαπλών χρήσεων στο εσωτερικό τής πλατείας Νικολαΐδη, στον Καρέα (Τ.Κ. 16233) του Βύρωνα, έπειτα από ευγενική παραχώρηση του πρώην δημάρχου Βύρωνα Νίκου Χαρδαλιά. Η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μας είναι η info@engranitsi.gr και ελέγχεται καθημερινά. Πρόεδρος τού παρόντος Δ.Σ. είναι ο Αλέξης Καρδαμπίκης και τα στοιχεία επικοινωνίας του είναι: τηλέφωνο κινητό 6937430382 και διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου alexis1kardabikis@gmail.com.

 

 Οι απόδημοι Γρανιτσιώτες

Αρκετές οικογένειες τής Γρανίτσας, καθώς και οικογένειες των οποίων κάποιο μέλος κατάγεται από το χωριό, έχουν συγγενείς και δικούς τους απόδημους στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στις Η.Π.Α. και στον Καναδά. Κάποιοι από αυτούς φέρουν επώνυμα που έχουν εκλείψει από το χωριό. Κάποιοι είναι επιτυχημένοι επιχειρηματίες στον τόπο κατοικίας τους. Κάποιοι επισκέπτονται τη Γρανίτσα συχνά, όσο επιτρέπει η απόσταση. Κάποιοι από αυτούς είναι ενεργά μέλη τής Αδελφότητας και λαμβάνουν την εφημερίδα μας τακτικά. Οι εν Ελλάδι Γρανιτσιώτες και η Αδελφότητα ειδικότερα περιβάλλουμε με ιδιαίτερη αγάπη τούς απόδημους συγγενείς, συγχωριανούς και συμπατριώτες μας.