Λίγα λόγια για τους διακεκριμένους Γρανιτσιώτες

Η Γρανίτσα είναι η πατρίδα ανθρώπων που διακρίθηκαν για τη λογοτεχνική, καλλιτεχνική και επιστημονική τους έκφραση, κάποιοι απ’ αυτούς πανελλαδικά. Η Αδελφότητα, εκφράζοντας τους εν Αθήναις Γρανιτσιώτες, αφιερώνει εδώ από μία σελίδα στους διακεκριμένους αυτούς συγχωριανούς μας, για να τους τιμήσει. Ο σύλλογός μας και η μικρή κοινωνία τού χωριού μας γνωρίζουμε ότι η συλλογική σκέψη και δράση μπορεί να πολλαπλασιάσει τις ικανότητες μίας ομάδας ανθρώπων ή μίας μικρής κοινωνίας. Αναγνωρίζουμε όμως επιπλέον ότι οι μεμονωμένοι άνθρωποι που εκφράζουν ιδιαίτερα ταλέντα και ικανότητες, όταν τα εντάσσουν στην υπηρεσία τού κοινού καλού, μπορούν να ανάγουν τα κοινά σημεία αναφοράς σε ανώτερα επίπεδα και να δημιουργήσουν το καλό παράδειγμα έκφρασης και άμιλλας για τους συμπολίτες τους, καθώς και χρέος για να τους μιμηθούμε και να τους ξεπεράσουμε. Αυτούς τους συγχωριανούς μας τιμούμε εδώ, που πρόσφεραν στην ευρύτερη και στενή κοινωνία τους και ξεχώρισαν μεταξύ μας για τις ιδιαίτερες ικανότητές τους, τιμώντας έτσι τον τόπο και την κοινωνία που τους ανέθρεψε.

Δημοσθένης Γούλας

Written by Super User. Posted in Το χωριο μας - άνθρωποι - ΔημΓούλας

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ Γ. ΓΟΥΛΑΣ

            Ο Δημοσθένης Γούλας γεννήθηκε στη Γρανίτσα στις 15 Δεκεμβρίου 1916. Στο χωριό πήρε τα πρώτα γράμματα και τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Το πατρικό του σπίτι, αρκετά χιλιόμετρα από το χωριό, στο συνοικισμό της Άνω Ποταμιάς, αντέχει ακόμα στο χρόνο και δεσπόζει ανάμεσα σε γέρικα πλατάνια και φουντωμένα πουρνάρια. Από αυτό το σπίτι ξεκινούσε κάθε πρωί με άλλα παιδιά της γειτονιάς και με ένα κομμάτι μπομπότα, για το σχολείο του χωριού. Τελειώνοντας το δημοτικό πήγε στο γυμνάσιο του Προυσού με υποτροφία και τελείωσε με άριστα το Ημιγυμνάσιο. Το 1933 αποφάσισε να εγκαταλείψει την Ευρυτανία και κατέβηκε στην Αθήνα, αναζητώντας καλύτερη τύχη. Γεμάτος θέληση και αισιοδοξία πήρε το πτυχίο της ΠΑΝΤΕΙΟΥ ανωτάτης σχολής Πολιτικών επιστημών, της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής, της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής Ανωτέρων Γεωργοοικονομικών Σπουδών. Πήγε για μετεκπαίδευση στην Ουάσιγτων για δύο χρόνια (1951-1952) με υποτροφία του Ο.Η.Ε. σε θέματα δημόσιας διοίκησης και επιλογής προσωπικού.

            Η επιστροφή του σήμανε τη δυναμική παρουσία του σε υψηλές θέσεις της δημόσιας ζωής στις οποίες διέπρεψε. Εργάστηκε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στο Μετοχικό Ταμείο Στρατού, στο Υπουργείο Εσωτερικών ως ανώτερος υπάλληλος , στο Υπουργείο Συντονισμού ως προσωπάρχης για πέντε χρόνια και ως σύμβουλος αρχικά και ως αντιπρόεδρος αργότερα του Ανωτάτου Συμβουλίου Δημοσίων Υπηρεσιών, (ΑΣΔΥ). Δίδαξε ως καθηγητής στη Σχολή Δημοσίων Υπαλλήλων και στις Σχολές Αστυνομίας Πόλεων και έκανε πολλά και διάφορα σεμινάρια. Επίσης υπηρέτησε ως νομάρχης στις Νομαρχίες Χαλκιδικής, Φθιώτιδας, Αρκαδίας και Ευβοίας όπου άφησε ανεξίτηλα σημάδια νοικοκυροσύνης και γράφτηκαν για το πρόσωπό του επαινετικοί διθύραμβοι.

            Όλα αυτά τα χρόνια ο Δημοσθένης Γούλας δεν ξέχασε ούτε στιγμή το χωριό του. Μαζί με το Διοικ. Συμβούλιο της Αδελφότητας Γρανιτσιωτών την οποία ίδρυσε από το 1952 μαζί με άλλους Γρανιτσιώτες, πάσκιζε καθημερινά για την επίλυση χρόνιων και σοβαρών προβλημάτων του χωριού. Έτσι υδροδοτείται το χωριό με το νερό που μεταφέρεται από τις πλαγιές του Καλόγερου, τις γνωστές στους ντόπιους πηγές του Πούντου. Αναμορφώνει το χωριό μεταφέροντας τους απομακρυσμένους κατοίκους, στους οποίους παραχωρήθηκαν οικόπεδα και κτίστηκαν όμορφα και σύγχρονα σπίτια. Φιλοτεχνούνται και αποκαλύπτονται σε ειδική τελετή στο χωριό οι προτομές των άξιων τέκνων της Γρανίτσας, Στέφανου Γρανίτσα, Ζαχαρία Παπαντωνίου και Ιωάννη Κωνσταντίνου.

            Με επίμονες προσωπικές προσπάθειες εγκρίνεται από το Υπουργείο Παιδείας η λειτουργία στο χωριό 3θέσιου Γυμνασίου και αργότερα Λυκείου, τα παιδιά των οποίων, 200 τον αριθμό περίπου, σιτίζονταν σε οικοτροφείο που συντηρούσε η Αδελφότητα Γρανιτσιωτών. Το 1975, με ενέργειες του ιδίου την ευθύνη συντήρησης αναλαμβάνει το Εθνικό Ίδρυμα. Την ίδια χρονιά ο Δημοσθένης Γούλας καταφέρνει και απονέμεται στην Αδελφότητα Γρανιτσιωτών βραβείο σε πανηγυρικά συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών. Την ίδια επίσης χρονιά (1975) ιδρύει στη Γρανίτσα Λαϊκό Μουσείο και τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του Ισμήνη που ομολογουμένως υπήρξε πολύτιμη συνεργάτης στη ζωή του, μοχθούν στην προσπάθειά τους να συγκεντρώσουν διάφορα αντικείμενα για να πλουτίσουν το Μουσείο. Αργότερα, το 1981 ίδρυσε το Ίδρυμα Δημοσθένους και Ισμήνης Γούλα στο οποίο μεταφέρθηκε και το Λαικό Μουσείο. Το ίδρυμα αυτό τελευταία διαλύθηκε και όλη του η περιουσία περιήλθε με προεδρικό Διάταγμα στην Αδελφότητα.

            Το 1990 ο Δημοσθένης Γούλας έπειτα από μακρόχρονη ασθένεια φεύγει από τη ζωή και η κηδεία του έγινε στη γενέτειρά του τη Γρανίτσα. Μετά από τρία χρόνια η Αδελφότητα Γρανιτσιωτών με δαπάνες της φιλοτέχνησε και του έστησε ανδριάντα στην κεντρική Πλατεία του χωριού.

            Στην όλη δημόσια διαδρομή του ο Δημοσθένης Γούλας τιμήθηκε με τα παρακάτω παράσημα και μετάλλια: Ταξιάρχης, Φοίνικας, Χρυσός Σταυρός Χιλιετηρίδας Αγίου Όρους, οικουμενικού Πατριαρχείου, χρυσό Μετάλλιο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, Χρυσός Σταυρός μετά δάφνης του Ε.Ε.Σ., Μετάλλιο Φίλων του Προσκοπισμού, Μετάλλιο Θυσίας Καψάλη Ι.Μ. Μεσολογγίου και τέλος χρυσό κλαδί της Πόλης Αρκάντα Η.Π.Α.

            Εκτός από τις πολλές διαλέξεις που έδωσε με κυριότερο θέμα την τύχη της Ελληνικής Περιφέρειας, που έβλεπε να αργοσβήνει, έγραψε και πάρα πολλά βιβλία, κυριότερα των οποίων είναι: Οι χωριανοί μου, Η Ευρυτανία και τα προβλήματά της - 1946, Το Άγιο Όρος και η Χαλκιδική - 1953, Ροβολάει ένας λεβέντης - 1959, Δυό μορφές της Ρούμελης: Ζαχ. Παπαντωνίου και Στεφ. Γρανίτσας - 1961, Στην πατρίδα του Κολοκοτρώνη - 1966, Δημόσιοι υπάλληλοι και πολίται - 1966, Στρατηγός Ιωάννης Κωνσταντίνου - 1971 και Προσκύνημα στη Ρούμελη - 1976.

Αναφορά (και εξωτερικές παραπομπές, όπου υπάρχουν) στους άλλους αξιόλογους Ευρυτάνες

 Η Ευρυτανία υπήρξε η γενέτειρα κάποιων αξιόλογων επιστημόνων, πανεπιστημιακών, πολιτικών, δασκάλων, καλλιτεχνών, καθώς και ανθρώπων με έντονη κοινωνική προσφορά, όλων διακεκριμένων για τον πραγματισμό και τον ανθρωπισμό τους.

Από τους παλιότερους, να θυμίσουμε ενδεικτικά ότι ο υπουργός και πρωθυπουργός Γεώργιος Καφαντάρης, ο στρατηγός τού 1940 Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, ο υπουργός Βασίλειος Καραπιπέρης ήταν Ευρυτάνες. Επίσης, ας αναφέρουμε ενδεικτικά τον Παύλο Μπακογιάννη, τον Πάνο Βασιλείου, το Δημήτρη Πουρνάρα, το Χαρίδημο Τσούκα, τον Κλεομένη Κουτσούκη, τον Παναγιώτη Βλάχο, την Καλλιόπη Μπουρδάρα, τον Δημοσθένη Τσιαμάκη, το Μάρκο Γκιόλια και πολλούς άλλους, των οποίων η έγνοια για την κοινωνία και τον τόπο καταγωγής τους αποδείχθηκε και αποδεικνύεται με τη συνεχή προσφορά τους.

Διακεκριμένοι παν-Ευρυτανικοί σύλλογοι

Οι ισχυροί σύλλογοι παν-Ευρυτανικής εμβέλειας είναι η Εταιρεία Ευρυτάνων Επιστημόνων, η Πανευρυτανική Ένωση και η Ομοσπονδία Ευρυτανικών Συλλόγων. Η πρώτη αποτελεί αξιόπιστο όργανο σχεδιασμού, τοποθετήσεων και γνωμοδοτήσεων επί οικονομικών, αρχαιολογικών, κοινωνικών, πολιτιστικών θεμάτων που αφορούν την Ευρυτανία, ενώ διενεργεί εκδηλώσεις και βραβεύσεις. Η δεύτερη αποτελεί μία δυναμική ένωση, με ιδιαίτερη έγνοια και φροντίδα για τον τόπο, με ενδεικτικές δράσεις εκδόσεις βιβλίων και περιοδικών, υποτροφίες, βραβεύσεις, πολιτικές και κοινωνικές παρεμβάσεις και επιτυχίες, καθιέρωση εκδηλώσεων, ενίσχυση φυσικών και συλλογικών προσώπων, φροντίδα για τα μνημεία τού τόπου κ.ά. Η τρίτη αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ όλων των επιμέρους Ευρυτανικών συλλογικών σχηματισμών, καθώς και το διαχειριστή και διοργανωτή δια-συλλογικών δράσεων και εκδηλώσεων.

 Η ικανότητα μίας κοινωνίας να κρατά και να ενθαρρύνει αυτούς που τείνουν να διαπρέψουν

Οι άνθρωποι που διακρίνονται για τα ταλέντα και την έκφρασή τους σέβονται την παράδοση, την υπηρετούν αλλά και δημιουργούν παράδοση με τη σειρά τους. Ένα παράδειγμα είναι τα δημοτικά τραγούδια, που λέγονται έτσι επειδή δημιουργούνται από το ‘δήμο’, δηλ. από όλους τους ανθρώπους μίας συνεκτικής πολιτικής κοινωνίας που συμβάλλουν ο κάθε ένας  με τον τρόπο του και με τις ικανότητές του  στη μελοποίηση συναισθημάτων και γεγονότων. Η παράδοση αυτή παραμένει και αποτελεί ισχυρή βάση διαπαιδαγώγησης της κοινωνίας τους, η οποία κοινωνία έχει πάντα τιμητικές θέσεις για τους ανθρώπους αυτούς. Έτσι, δημιουργείται γόνιμο έδαφος για τους νεώτερους, οι οποίοι ενθαρρύνονται να αναπτύσσουν τα ταλέντα τους και να εκφράζονται στο ‘δήμο’ τους, δηλ. στην ιδιαίτερη κοινωνία τους, με το δικό τους προσωπικό τρόπο, εξασφαλίζοντας έτσι την συνέχεια της πνευματικής ταυτότητας ενός τόπου. Έτσι, διατηρείται και η συνέχεια τής δημοτικής παράδοσης, δηλ. της παράδοσης που συντηρείται από όλους τους πολίτες τού ‘δήμου’, συγκεράζοντας την ιδιαίτερη συνεισφορά τού καθ’ ενός στη διαμόρφωση κοινής πολιτιστικής ταυτότητας, σύμφωνα με τα ταλέντα και τις ευαισθησίες του.

 

 

Οι νέοι αξιόλογοι Γρανιτσιώτες

Όπως γράφεται παραπάνω και αποδεικνύεται συχνά, η Γρανίτσα αναδεικνύει συνεχώς νέους λογοτέχνες και καλλιτέχνες, καθώς και επιστήμονες. Η πνευματική παράδοση τού χωριού ευνοεί τους νέους να καλλιεργήσουν τα ταλέντα τους, γνωρίζοντας ότι οι συγχωριανοί και συμπατριώτες τους θα τους ενθαρρύνουν και θα τους τιμήσουν. Μία συζήτηση με κάποιον συμπατριώτη μας ή η επικοινωνία με την Αδελφότητα, καθώς και μία επίσκεψη στο χωριό αρκούν για να πείσει για του λόγου το αληθές.

(Η φωτογραφία απεικονίζει, ενδεικτικά, τον αυτοδίδακτο βιολιστή Γρηγόρη Βασιλείου Αλέστα, με το προσωνύμιο "μαγευτικός").

Εκδηλώσεις για τους διακεκριμένους Γρανιτσιώτες

Η Αδελφότητα αλλά και ο πολιτιστικός σύλλογος τής Γρανίτσας, υπό την αιγίδα τού Δήμου και σε συνεργασία με αδελφούς φορείς, τιμούμε συχνά τούς διακεκριμένους συμπατριώτες μας, διοργανώνοντας αντίστοιχες εκδηλώσεις. Παράδειγμα η εκδήλωση προς τιμήν τού Ζαχαρία Παπαντωνίου που έλαβε χώρα στο χωριό τον Αύγουστο 2010, έτος που ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του, και η αντίστοιχη εκδήλωση για το Στέφανο Γρανίτσα, που έλαβε χώρα στο χωριό τον Αύγουστο 2015, για τον ίδιο λόγο. Εκδηλώσεις για τους διακεκριμένους συμπατριώτες μας έχουν συζητηθεί και θα προγραμματισθούν από την Αδελφότητα και στο μέλλον.

Η πλατεία με τις προτομές των διακεκριμένων Γρανιτσιωτών

Η Γρανίτσα έχει αφιερώσει μία από τις πλατείες της σε τρία από τα διακεκριμένα τέκνα της: τους λογοτέχνες Ζαχαρία Παπαντωνίου και Στέφανο Γρανίτσα και το στρατηγό Ιωάννη Κωνσταντίνου, για τους οποίους έχουν στηθεί προτομές, ενώ το όνομα τής πλατείας τιμά τον ιερέα Σπυρίδωνα Μανωλίδη, πατέρα τού ομώνυμου ιατρού και πανεπιστημιακού καθηγητή, τού οποίου το οικόπεδο τής πλατείας υπήρξε πατρική κληρονομιά. Η θέση τής πλατείας και ο διακριτικός της φωτισμός την κάνει ιδιαίτερα αγαπητή στα παιδιά και τη νεολαία, κάθε καλοκαίρι, ενώ προτιμάται και για τις κάθε είδους εκδηλώσεις.

Στοιχεία επικοινωνίας

Η Αδελφότητα Γρανιτσιωτών στεγάζεται σε αίθουσα πολλαπλών χρήσεων στο εσωτερικό τής πλατείας Νικολαΐδη, στον Καρέα (Τ.Κ. 16233) του Βύρωνα, έπειτα από ευγενική παραχώρηση του πρώην δημάρχου Βύρωνα Νίκου Χαρδαλιά. Η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μας είναι η info@engranitsi.gr και ελέγχεται καθημερινά. Τα τηλέφωνα των μελών τού παρόντος Δ.Σ. φαίνονται στην συνημμένη εικόνα.

 Οι απόδημοι Γρανιτσιώτες

Αρκετές οικογένειες τής Γρανίτσας, καθώς και οικογένειες των οποίων κάποιο μέλος κατάγεται από το χωριό, έχουν συγγενείς και δικούς τους απόδημους στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στις Η.Π.Α. και στον Καναδά. Κάποιοι από αυτούς φέρουν επώνυμα που έχουν εκλείψει από το χωριό. Κάποιοι είναι επιτυχημένοι επιχειρηματίες στον τόπο κατοικίας τους. Κάποιοι επισκέπτονται τη Γρανίτσα συχνά, όσο επιτρέπει η απόσταση. Κάποιοι από αυτούς είναι ενεργά μέλη τής Αδελφότητας και λαμβάνουν την εφημερίδα μας τακτικά. Οι εν Ελλάδι Γρανιτσιώτες και η Αδελφότητα ειδικότερα περιβάλλουμε με ιδιαίτερη αγάπη τούς απόδημους συγγενείς, συγχωριανούς και συμπατριώτες μας.